Het jubileum van de meerwaarde

Je bedrijf bestaat 10, 25, 50, 75, 100, 150 jaar. Elk getal is een prestatie van formaat. Want wat al niet overleefd dan? Belastingen. Oorlogen. Meer belastingen. Economische crisis. Concurrentie. Ambtenaren. Europese regels. Failliete klanten. Brand. Vakbonden. Milieu-eisen. Fusies en overnames. Reorganisaties. Al die ups, downs. drama’s.

En toch sta je er nog. Onverzettelijk. Onverwoestbaar. Onverslaanbaar. Wat een verhaal. Je bedrijf verdient een standbeeld. Wel, pak het verhaal en maak er zelf een van.

Giet je verhaal tot monumentaal boekwerk. In de mal van een mooi idee. Het bedrijf in 100 selfies. In 75 anecdotes. In 50 kindertekeningen van je werknemers.

Maak het speciaal. Afwijkend. Collector’s item waardig. Grafisch adembenemend, in woord en beeld, in art en design. Sprankelend en inspirerend opgeschreven. Wees even ambitieus en uniek als je bedrijf zelf is.

Het is een investering in waardering. Voor je mensen, klanten, stakeholders. Dat ze er waren voor je. Dat ze er zijn voor je. Zodat ze er nog jaren blijven voor je.

 

Actueel: de 10 ROI’s van eerlijkheid

Open, transparant, duurzaam, integer, klantvriendelijk. Wees alles wat je wilt. Maar dan volhouden. Ernaar blijven leven. Intern blijven delen die principes. We werken hier eerlijk. Met elkaar. Met klanten. Met de wereld om ons heen. We houden woord. We doen wat we beloven. Lijkt logisch, maar is schaars. Eerlijkheid is in deze wereld  een USP geworden. Mensen zijn ernaar op zoek. Dus als je ’t bent, betaalt het zich uit: 

ROI 1: groeiende klanttevredenheid.

ROI 2: groeiende loyaliteit.

ROI 3: groeiende betrouwbaarheid.

ROI 4: groeiende autoriteit in de markt.

ROI 5: groeiende reputatie.

ROI 6: groeiende likeability.

ROI 7: groeiende interesse voor je uitingen.

ROI 8: groeiende aantrekkngskracht voor nieuw talent.

ROI 9: groeiende bedrijfstrots.

ROI 10: groeiende business.

Plus dat je beter slaapt. Ook wat waard.

7x waarom CEO’s zelf moeten twitteren.

Dit is niet direct een post van 140 lettertekens. Dus maar meteen beginnen:

1. Richard Branson. Je kunt van hem zeggen en denken wat je wilt, hij weet als geen ander dat dit het soort tijd is waarin de CEO het bedrijf niet alleen leidt, maar vooral ook is. We leven in een persoonlijkheidscultus. Ook voor de explosieve uitbarsting van social media wist Branson de media al moeiteloos opmerkzaam te maken op zichzelf en daarmee op Virgin. Geen wonder dat weinig andere CEO’s zo knap gebruik weten te maken van social media als Branson. Zoals een tijdje terug na een iets te enthousiaste nasleep van de opening van een Virgin Hotel in Chicago. Dat leverde een vrij aardige stapel bekeuringen op, maar leave it to Branson om er iets leuks van te maken op social media. Prettig cheeky en rebels, altijd in lijn met de company die hij zelf begon en in levende lijve vertegenwoordigt. Branson heeft charme, Virgin heeft fans.

2. Charme. De CEO is het bedrijf, altijd en overal. Charme is een asset dat sterk bijdraagt aan imago en reputatie van de topman of -vrouw zowel als van het bedrijf.  Twitter stelt je in staat om tweet voor tweet charme op te bouwen door meer van jezelf te laten zien.Er is niks mis met een selfie tijdens een werkbezoek aan een nieuwe fabriek in Zuid-China en een tekstje als: ‘Helmen staan me niet 🙂 maar blij met great new plant, big thnx to our Chinese partners”. Zelfrelativering en nieuwswaarde passen samen prima in een enkele tweet. Aardig, charmant èn on the ball, zegt zo’n berichtje. Leuk voor eigen werknemers en consument onder de volgers, interessant voor altijd loerende zakenmedia. 

3. Eigentijds. Het is 2015 en het is beter dat je zichtbaar maakt dat je dat door hebt als CEO. Topmensen worden al te gemakkelijk weggezet als wereldvreemde figuren die steeds minder weten wat er leeft in de echte zowel als digitale straten. Door alleen al op Twitter te zijn, maak je duidelijk dat je niet van gisteren bent. Je laat zien dat je begrijpt waar de mensen tegenwoordig zitten en hoe belangrijk social media is geworden als communicatiemiddel. Je toont dat je bedrijf net zo min achter loopt als jij. Al is je bedrijf bij wijze van spreken wereldwijd marktleider in handgewrongelde geitenkaas en zo innovatief als de eerste boer die geiten hield, dan nog zeggen jouw tweets tegen iedereen: we zijn mee, we doen mee, we zijn niet gek, al doen we hier alles met de hand.

4. Benaderbaar. Topmensen moeten ook in de top mensen blijven. Dat zal niet meevallen als je dagelijks wordt opgehaald door een verlengde Audi, geen andere mensen meer tegenkomt dan jouw counterparts en alleen nog First Class vliegt. Via Twitter houd je de benen op de grond. Het is hoe dan ook een interactief medium. Mensen kunnen – en zullen  – commentaar leveren op wat je doet. Je stelt je dus open op. Je maakt je benaderbaar. De gewone Tom, Dick en Harry is in staat om contact met jou, de hoogste baas, te hebben. Mensen vinden dat geweldig, want ze verwachten het niet. Geen dagelijkse gewoonte van maken, dan is het hek van de dam. Maar als het zo uitkomt, kan het. Mensen houden van benaderbare bestuurders, zeker in de Nederlandse polderverhoudingen. Met Twitter kom je ze wat dat betreft tegemoet.

5. Betrokken. Volg @tim_cook van Apple. Dat doen inmiddels al 1,2 miljoen mensen, dus je staat niet voor gek als je je erbij voegt. Er valt Twitertechnisch veel te leren van Tim. De man die Steve Jobs’ enorme schoenen te vullen had, doet dat inmiddels met verve. Waar hij Twitter vooral uitstekend voor benut is het tonen van betrokkenheid. Vaak door Apple medewerkers te roemen waar ook ter wereld hij ze tegenkomt op dat moment. Vaak door stil te staan bij historisch aansprekende momenten of figuren op dagen dat dat relevant is. Vaak ook door de klanten van Apple te complimenteren als ze weer eens ergens in een lange rij voor een winkel hebben gelegen. Het gaat soms nergens over en toch gaat het ergens over. Hij komt erin naar voren als een zachtaardige man, die trots is op alles en iedereen bij Apple, die soms bijna kinderlijk verwonderd door de wereld trekt en toch ook beseft dat er meer in het leven is dan een iPad of Apple Watch. Hij staat middenin de wereld en tussen de mensen. Al zijn z’n berichtjes geen literaire wonderen, ze maken ‘m menselijk en betrokken en dat straalt hoe dan ook weer af op Apple.

6. Openheid. Buzzword van nu: transparantie. Geen bedrijf dat het tegenwoordig niet in de kernwaarden heeft opgenomen. Juist vanwege de social media explosie, ironisch genoeg. Als bedrijf kun je die ontwikkeling niet leuk vinden, maar dat is dan pech. Mensen beginnen een grote voorkeur te krijgen voor bedrijven die gevraagd maar ook ongevraagd open zijn in hun communicatie naar de buitenwereld. Het helpt als dat niet alleen in praktijk wordt gebracht door allerlei woordvoerders, persberichtjes en een corporate twitteraccount, maar ook door de CEO die laat zien en horen waar hij mee bezig is, in de wereld dan wel in z’n hoofd. Af en toe een berichtje doet wonderen voor de perceptie van openheid van het bedrijf. De CEO hoeft echt geen twitterende kletsmajoor te worden om mensen geïnformeerd te houden. 

7. Persoonlijkheid. Persoonlijk twitteren als CEO zal onherroepelijk iets van je persoonlijkheid te zien geven. Taalgebruik, onderwerpen, eventuele pics en video’s: elk berichtje opnieuw onthult opnieuw een fractie meer over wie je bent. Dat kan allemaal prima in functie van de zakelijke activiteiten die bij CEO-schap komen kijken. Je kunt echt wel iets van je persoonlijkheid prijs geven zonder het over het privéleven te hebben. Essentieel is dat het authentiek is. Wees jezelf en wees oprecht. Ben je iemand van de droge humor, laat dat vanzelf komen bovendrijven in je 280 tekens. Dat doet het imago of de reputatie van het bedrijf geen kwaad. 

Twitteren, dames en heren CEO’s: zeker doen, het is goed voor de reputatie van je business en die van jezelf. Hou alleen een ding echt en absoluut in de gaten, namelijk dat Twitteren net zoiets is als autorijden. Doe het niet, nooit, never ooit, met een vrolijk borreltje op. Een dronken tweet is voor elke CEO the end of the road.

Pleidooi: meer Herkemij in CEO land

“Ik weet zeker dat consumenten het je vergeven  als iets een keer niet helemaal goed gaat, zolang je maar eerlijk bent. Ik heb destijds ook geroepen dat Senseo niet te drinken was. Dat we de kwaliteit gingen verbeteren. Traditionele marketeers zeiden: die Herkemij is gek. Terwijl dat naar mijn idee transparantie is. Het sluit aan bij de tijdgeest.”

Of de man ook gelijk heeft.

Zijn woorden las ik in een interview met NRCQ . De headline trof me: “Ik ben geen vleesman” . Saillante uitspraak, aangezien Michiel Herkemij nu CEO is bij Vion, de grootste vleesverwerker van Europa, met een omzet van 7 miljard. Ik denk niet dat Marianne Thieme wil weten hoeveel koeien en varkens daar hun bijdrage aan leveren, maar dit terzijde.

Het is opvallend om een CEO zo open en eerlijk te horen praten. De CEO wereld is er een van big swinging dicks. Controle, zelfverzekerdheid, geldingsdrang, tot meedogenloosheid toe: over het algemeen zijn dat de gedragsbepalende trekjes die je bijveel CEO’s terugziet. Zelfs de schaarse vrouwelijke CEO’s zijn alfamannetjes.

Eerlijkheid, openheid en vertoon van eigen emotie zijn in ieder geval zeer te vermijden zaken. Ze duiden op zwakte of zouden als zodanig gepercipieerd kunnen worden. Dat past niet bij de positie. Leiderschap is sterk of het is geen leiderschap.

Dat Michiel Herkemij durft zeggen dat het ‘vrij heftig’ was om varkens en koeien gedood te zien worden, mag dan ook gezien worden als vrij heftige ontboezeming. Ik weet toevallig waar hij het over heeft; als zoon van een slager die zelf zijn vlees afhaalde in het slachthuis heb ik als jongetje ook knorrende en loeiende viervoeters van dichtbij zien sneuvelen. Wel even iets anders dan op TV. De bijbehorende slachthuisgeur ontbreekt. Van trauma geen sprake, overigens, ik ben er geen biefstuk minder om gaan eten.

Het zegt iets over Herkemij dat hij zijn emotie ten aanzien van het slachten laat zien. Maakt hem dat tot een zwakke CEO? Ik zou zeggen: integendeel. Ik zie hier een authentieke man, die zelfs erkent dat hij moet wennen aan een bestaan buiten zijn natuurlijke habitat: de wereld van de merken. Hier is een merkenbouwer pur sang die nu, even grof gezegd, anonieme stukken vlees aan het distribueren is. Dat is even slikken en dat proef je in het verhaal, dat ook verder tamelijk openhartig is.

Hij had dat kunnen verbergen of verbloemen, maar dat is kennelijk niet zijn stijl. Om met Cup-a-Soup te spreken: dat zouden meer CEO’s moeten doen.

Authentiek leiderschap is de way to go. De wereld is te transparant om te doen alsof je alles weet, nooit fouten maakt en altijd alles onder controle hebt. Ooit komt alles uit. Er hoeft maar een enkel fout stuk Vion vlees tot tweet verwerkt te worden en de kans bestaat dat het hele bedrijf even snel door de hoeven gaat als de koe waar dat vlees van afkomstig was.

Authentiek leiderschap klinkt alsof de baas het braafste jongetje van de klas moet zijn. Verre van dat. Moet er stevig ingegrepen worden, dan moet er stevig ingegrepen worden. Waar het om gaat is dat de topmensen van een bedrijf juist nu, in deze tijd en deze wereld, meer zichzelf moeten zijn dan ooit tevoren. Ook, en mischien wel: juist, publiekelijk. Je kunt wel zeggen dat een CEO slechts een passant is, maar zolang de CEO een CEO is, bepaalt hij cq. zij een groot deel van de reputatie van het bedrijf. Dat wordt nog erg onderschat. Reputatie bouw je van binnenuit, niet van buitenaf.

Reputatiemanagement is een leuk modewoord, maar maakt de zaken nodeloos ingewikkeld en nog voor duur geld ook. In plaats daarvan: niets zo effektief voor imago en reputatie als het eerljike verhaal, met passie verteld door de baas zelf.

Het bedrijf en vooral het verhaal ervan is altijd groter dan de CEO van dienst, maar er is niemand beter in staat om daar uiting aan te geven dan de CEO. Hoe eerlijker, oprechter, menselijker, zelfs persoonlijker de CEO is, hoe meer dat ook voor het bedrijf gaat gelden. Het interview met Michiel Herkemij is feitelijk een vorm van een leiderschapsverhaal. Het is geen mooipraatverhaaltje uit een of andere PR-koker. Je voelt dat er nog heel wat te doen is en gedaan moet worden voor het de goede kant uit gaat. Dat is transparantie zoals het hoort.

Herkemij erkent dat Vion kwetsbaar is vanwege de aard van het beestje. Vleesmarkt, lage marges, lastig, lastig. Maar juist het feit dat hij het met zoveel openheid, oprechtheid en eerlijkheid vertelt, werkt eerder verbindend dan bang makend. Het wekt begrip en je voelt wel iets van bewondering voor de taak waar hij en Vion voor staan. Dat hij niet bang is om hierover te praten, zegt feitelijk ook dat hij ervan overtuigd is dat ze met Vion een kant op zullen gaan die ze meer grip op de zaken zal geven.

Michiel Herkemij is geen bange man, dus is Vion geen bang bedrijf. Michiel Herkemij draait er niet omheen, dus is Vion een bedrijf dat je kunt vertrouwen. Michiel Herkemij laat zich zien als mens, dus is Vion een bedrijf dat zich niet verstopt voor de butenwereld. Zo simpel werkt authentiek leiderschap voor het beeld van het bedrijf. En zo werkt dat ook door naar de mensen binnen het bedrijf. Het is voor alle medewerkers van enorme waarde om iemand aan het roer te hebben die niet net doet alsof, maar die potdorie ook van vlees en bloed is.

Bedrijven bestaan uit mensen en uiteindelijk kijken ze allemaal naar die ene aan de top. Hoe meer mens diegene is, hoe meer bedrijf ze er voor hem van zullen maken.