50Plussers tonen morele armoede

img_2253

 

Op 1 november van vorig jaar schreef ik hier: “De tijd dat je je beter kunt voordoen dan je bent, is definitief voorbij. Henk Krol is er inmiddels ook achter”.

Helaas, verkeerd gezien. Te vroeg gejuicht.

Henk Krol keert minder dan een jaar later terug in de Tweede Kamer. Hij bedroog zijn eigen personeel en liet het achter met een niet te dichten pensioengat. Hij wendde enkele tonnen aan subsidie aan voor eigen zakelijk gewin. Hij heeft geen seconde ook maar het begin van schuld overwogen, laat staan erkend.

Henk Krol is als de drol die je niet onder je schoenen wilt hebben: de geur zal altijd blijven hangen, hoe vaak je je schoenen nog poetst.

In Nederland kan deze stuitend schaamteloze machtspijper echter opnieuw een stoel verwerven in de Tweede Kamer als 50Plus volksvertegenwoordiger. 

Veel protest op deze opmerkelijke U-turn komt er niet los. Geen gefronste wenkbrauwen van Tweede Kamer leden, in ieder geval niet voor een camera. Opportunisme lijkt een voordelige karaktertrek geworden te zijn, breed geaccepteerd als menselijk trekje.

Voor ‘zijn’ deel van de bevolking is Henk Krol niet de verwerpelijke sjoemelaar die mensen van hun pensioen beroofde. Voor al die 50Plus types is Henk Krol een keurig kakkineus-beschaafd pratende nicht, die zijn mondje prima kan roeren.

Eigenlijk weten ze best: zo’n Krol zou je met pek en veren op een strontkar door de straten moeten rijden in plaats van ‘m met gejuich onthalen in partij en parlement. De oudjes van nu komen uit een tijd waarin je nog geleerd werd wat deugde en wat niet. Maar ja, het zijn andere tijden. Iedereen voor zichzelf, dus wij voor ons.

Dus als zo’n type al die vette pensioenen en andere zwaar bevochten rechten overeind kan houden, dan zien ze zijn gebrek aan moreel besef graag door de vingers. Liever moreel armoedig dan minder welgesteld.

En daarbij, zoveel extra werk is het niet om vanaf nu iedere maand de partijkas even te checken.