Een boodschap voor de crisis

Engeland, eind jaren ’70. Ik werk er in London en maak ‘the winter of discontent’ volledig mee.Het land wordt compleet platgelegd doorstakingen, tegelijkertijd beleven we de strengste winter sinds Engelse mensenheugenis. Premier James Callaghan keert terug uit het buitenland en heeft daar kennelijk de BBC nieuws niet kunnen ontvangen. Zijn antwoord op vragen over de staat van de natie op dat moment: “Crisis? What crisis?”. De tabloids weten er wel raad mee.

Vandaag echter, kan dat wel eens het beste antwoord zijn op wat we hier crisis noemen. Het wordt tijd die crisis te kleineren waar-ie bijstaat. De crisis heeft ons lang genoeg wijsgemaakt dat het een crisis is. We hebben ‘m ons laten aanleunen, laten aanpraten. Deze crisis kan misschien van zichzelf wel denken dat ’t een hele crisis is, maar kom op zeg: denken we even aan de jaren ’20? Toen kwamen er miljoenen mensen op straat terecht, sommigen zo vanuit een kantoorraam op 65-hoog. Niemand geld, niemand werk, niemand eten, iedereen radeloos. Kijk, dat lijkt erop, dat mag crisis heten. Maar dat crisisje van ons?

Genoeg dus. Basta. Aanpakken die loser: “Luister crisis, je stelt geen reet voor. Geen ruk. Je bent de moeite niet waard om ons druk over te maken. Crisis? What crisis? Je bent er nu, wat, 5 jaar? En wat heb je nou helemaal klaargemaakt? Uiteindelijk niet veel meer dan dat mensen minder op de pof zijn gaan leven en hun geld zijn gaan oppotten. Nou en? Dat geld is niet weg, dat stroomt binnenkort echt wel weer de wereld in. OK, politici, economen en journalisten hebben het over je. Maar ja, wat wil je: politici zijn van nature dom, economen van nature in de war en journalisten geilen van nature op slecht nieuws.

Wij, de mensen in de straat, zijn echter wel klaar met je. Vanaf vandaag besta je niet niet meer. Als bedrijven gaan we weer dwars over je heen met nieuwe ideeën. Als banken schijten we niet langer in onze gestreepte broek, maar investeren we je helemaal plat. Als overheid verzinnen we een eigentijdse New Deal, zo groots dat het je voorgoed de vergetelheid in blaast.

Crisis? What crisis? Laat dat vanaf vandaag onze boodschap zijn voor dit crisisje hier. Want geloof mij maar, al doet een crisis nog zo stoer, het laatste wat een crisis wil horen, is dat we geen boodschap aan ‘m hebben.